En toen werd het herfst.

En toen werd het herfst.
Op zondagmiddag liep je nog buiten
genietend van de warmte van de najaarszon.
Plots kwam voor jou, geheel onverwacht,
de herfst, zo grijs, triest, en somber…
Niemand dacht dat het zo snel veranderen kon.
Je hield niet van de winter,
de avonden waren te lang, te donker…
Je gebruikte zo graag het woord ‘miserie’
maar nu kreeg je het niet meer over je lippen.
Dankbaar omdat je zo lang
gezond bij ons mocht blijven,
willen we je nu aan God toevertrouwen.
In onze herinneringen en in ons hart
blijf je steeds verder leven.
Rust nu in vrede.